قفسه ی سینه " قلب "

 دوباره گذاشت تو سينش. آدم دوباره آدم شد. ولی امان از دست اين آدم.

دو روز بعد آدم عاشق جنگل شد. دوباره پوست نازک تنشو جر داد و دلشو پرت کرد ميون جنگل. باز نه دلی موند و نه آدمی.

خدا ديگه کم کم داشت عصبانی ميشد. يه بار ديگه دل آدمو برداشت و محکم گذاشت تو سينه اش. ولی مگه اين آدم, آدم می شد. اين بار سرشو که بالا کرد يه دل که داش هيچی با صد دلی که نداش عاشق آسمون شد. همه اخم و تخم خدا يادش رفت و پوست سينه شو جر داد و باز دلشو پرت کرد ميون آسمون. دل آدم مثه يه سيب سرخ قل خورد و قل خورد و افتاد تو دامن خدا.

نه ديگه... خدا گفت... اين دل واسه آدم ديگه دل نمی شه.

آدم دراز به دراز چش به آسمون رو زمين افتاده بود. خدا اين بار که دل رو گذاشت سرجاش بس که از دست آدم ناراحت بود يه قفس کشيد روش که ديگه آها ديگه... بسه.

آدم که به خودش اومد ديد ای دل غافل... چقدر نفس کشيدن واسش سخت شده. چقدر اون پوست لطيف رو سينش سفت شده. دست کشيد به رو سينشو وقتی فهميد چی شده يه آهی کشيد همچين که از آهش رنگين کمون درست شد. و اين برای اولين بار بود که رنگين کمون قبل از بارون درست شد.

بعد هی آدم گريه کرد هی آسمون گريه کرد. روزها و روزها گذ

خدا... دل آدمو از دريا گرف وشت و آدم با اون قفس سنگين خسته و تنها روی زمين سفت خدا قدم می زد و اشک می ريخت. آدم بيچاره دونه دونه اشکاشو که می ريخت رو زمين و شکل مروارید می شد برمی داشت و پرت می کرد طرف خدا تو آسمون. تا شايد دل خدا واسش بسوزه و قفسو برداره.

اينطوری بود که آسمون پر از ستاره شد.

ولی خدا دلش واسه آدم نسوخت که خلاصه يه شب آدم تصميم خودشو گرفت. يه چاقو برداشت و پوست سينشو پاره کرد. ديد خدا زير پوستش چه ميله های محکمی گذاشته... دلشو ديد که اون زير طفلکی مثه دل گنجشک می زد و تالاپ تولوپ می کرد.

انگشتاشو کرد زير همون ميله ای که درست روی دلش بود و با همه زوری که داش اونو کند. آخ... اونقد دردش اومد که ديگه هيچی نفهميد و پخش زمين شد.

....

خدا ازون بالا همه چی رو نيگا می کرد. دلش واسه آدم سوخت. استخونو برداشت و ماليد به دريا و آسمون و جنگل.

يهو همون تيکه استخون روی هوا رقصيد و رقصيد.

چرخيد و چرخيد.

آسمون رعد زد و برق زد.

دريا پر شد از موج و توفان و درختای جنگل شروع کردن به رقصيدن.

همون تيکه استخون يواش يواش شکل گرفتو شد و يه فرشته٬ با چشای سياه مثه شب آسمون٬ با موهای بلند مثه آبشار توی جنگل٬ اومد جلو و دست کشيد روی چشای بسته آدم.

آدم که چشاشو باز کرد اولش هيچی نفهميد. هی چشاشو ماليد و ماليد و هی نيگا کرد. فرشته رو که ديد با همون يه دل که نه با صد تا دلی که نداشت عاشقش شد. همون قد که عاشق آسمون و دريا و جنگل شده بود. نه... خيلی بيشتر.

پاشد و فرشته رو نيگا کرد. دستشو برد گذاشت روی دلش همونجا که استخونشو کنده بود. خواست دلشو دربياره و بده به فرشته. ولی دل آدم که از بين اون ميله ها در نميومد. بايد دوسه تا ديگه ازونا رو هم ميکند.

تا دستشو برد زير استخون قفس سينش فرشته اروم اروم اومدجلو. دستاشو باز کرد و آدمو بغل کرد.

سينشو چسبوند به سينه آدم.

خدا ازون بالا فقط نيگا می کرد با يه لبخند رو لبش.

آدم فرشته رو بغل کرد. دل آدم يواش و يواش نصفه شد و آروم آروم خزيد تو سينه فرشته خانوم. فرشته سرشو آورد بالا و توی چشای آدم نيگا کرد.

آدم با چشاش می خنديد.

فرشته سرشو گذاش رو شونه آدم و چشاشو بست. آدم يواشکی به آسمون نيگا کرد و از ته دلش دست خدا رو بوسيد.

اونجا بود که برای اولين بار دل آدم احساس آرامش کرد.

سالهاست كه عشق در من نابود شده است و دورازه آهنين قلبم زنگار بسته است. دريغ از ذره اي عشق، دريغ از ذره اي تعلق، انس، الفت ... من تبديل به مرد آهنيني شده ام كه در صورتش هيچ چيز براي ادامه وجود ندارد و درآغوشش هيچ حسي جزسرما نيست . اي آتش مرا در خود فرو بر شايد يخ وجودم آب شود و اي عشق مرا درياب تا كوير بي محبت قلبم جوانه اي زند باشد كه دوباره انساني وارسته شوم

بی آنکه من بدانم و بی اجازه ماندی بی آنکه

من بخواهم.اما اکنون که با ذره ذره وجودم

ماندنت را تمنا

آمدنت را خوب یادم نیست.بی صدا آمدی

می کنم قصد سفر داری؟

ای مهمان ناخوانده قلبم بمان.که ماندنت را

سخت دوست دارم

افق تاریک

 
دنیا تنگ

نومیدی توان فرساست

می دانم

ولیکن ره سپردن در سیاهی

رو به سوی روشنی زیباست

 
می دانی

 
به شوق نور در ظلمت قدم بردار

 
به این غم های جان آزار دل مسپار

 
که مرغان گلستان زاد

که سرشارند از آواز آزادی

نمی دانند هرگز لذت و ذوق رهایی را

و رعنایان تن در تورپرورده

 
نمی دانند در پایان تاریکی شکوه روشنایی را

 

به كودكی گفتند :

عشق چیست؟

 گفت : بازی .

 به نوجوانی گفتند :

 عشق چیست؟

 گفت : رفیق بازی .

به جوانی گفتند :

 عشق چیست؟

 گفت : پول و ثروت.

 به پیرمردی گفتند :

 عشق چیست؟

 گفت عمر.

 به عاشقی گفتند :

 عشق چیست؟

 چیزی نگفت آهی كشید و سخت گریست.

 به گل گفتم:

 عشق چیست؟

 گفت :

 از من خوشبو تره .

به پروانه گفتم:

 عشق چیست؟

 گفت :

از من زیبا تره .

به خورشید گفتم:

عشق چیست؟

 گفت:

 از من سوزنده تره .

به عشق گفتم تو آخر چه هستی ؟؟..

 گفت نگاهی بیش نیست

زندگیم، نفسم...

چشمايت را كه مي بندي ، پشت ماه روياهايت ، آن سوتر ستاره هاي

آبي رنگ خاطره هايت ، وسعت تيرگي مرا خواهي ديد، اگر تيرگي ابر

هاي غرورت بگذارد !

چشمهايت را كه ببندي، در لابه لاي بوته هاي لحظه هايت ، پاي سپيدار

بلند بي من بودن هايت ، رد پاي عشق مرا خواهي ديد ،اگر غروب دلگير

احساست بگذارد!

چشم هايت را ببند و لحظه اي سرت را به آرامش شانه هايم بسپار!!!

                                                             شبزده عاشق

سكوت شبانه هايم ، هميشه عبور قصه ي تو را تكرار ميكند...

و اين منم ، كه در شراره هاي احساس تو زبانه ميكشم.

خاطرات ما هميشه بن بستي است از عاطفه هاي پريده رنگ ،

و نيانده هاي ما ، هميشه از غروري دردناك مي پوسد.

اين جا هنوز هم من اسير خيال تو ام.مرا به اعتبار كدام سپيده در

ابتداي شب رها كردي؟ به اميد كدام بهار، مرا به ويراني پاييز سپردي؟

طلوع اميدم را به غروب انتظارم پيوند بزن و با سپيده بيا!!